เมื่อวันที่ 13 พฤศจิกายน 25569 ที่ผ่านมา โครงการพระจอมเกล้าศึกษา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี ได้จัดการเสวนาเรื่อง “ต่อจิ๊กซอว์ประวัติศาสตร์ชนชาติไทยผ่านการค้นพบทางโบราณคดีล่าสุด” ที่ห้อง auditorium อาคารการเรียนรู้พหุวิทยาการ วิทยากรประกอบด้วยคุณกรรณิการ์ เปรมใจ นักโบราณคดีชำนาญการจากสำนักศิลปากรที่ 1 ราชบุรี ดร.อุเทน วงศ์สถิต จากภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร และผู้ช่วยศาสตราจารย์ชวลิต ขาวเขียว จากศูนย์วิจัยสุวรรณภูมิศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร โดยมีดร.อมรวิชช์ นาครทรรพและดร.ดวงกมล อัศวมาศ เป็นผู้ดำเนินรายการ
คุณกรรณิการ์กล่าวถึงการขุดค้นที่แหล่งโบราณคดีเขาสามร้อยยอดจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ในปี 2568 ซึ่งพบภาพเขียนสีในถ้ำถึงแปดแห่ง รวมทั้งโครงกระดูกมนุษย์ “ปังปอน” ที่มีอายุราว 30,000 ปี รวมทั้งหลักฐานที่แสดงให้เห็นถึงการมีผู้คนอยู่อาศัย การทำการเกษตร การเลี้ยงสัตว์ และมีพิธีกรรมความเชื่อต่าง ๆ มายาวนานในพื้นที่นี้ นอกจากนี้ จากการขุดค้นล่าสุดที่แหล่งโบราณคดีดอนยายทอง จังหวัดเพชรบุรี ที่มีการค้นพบทั้งโครงกระดูก เครื่องปั้นดินเผา กลองมโหระทึก และเครื่องประดับที่มีอายุราว 2000-2500 ปีก็ยิ่งเป็นการยืนยันถึงประวัติศาสตร์ชนชาติไทยที่ถอยหลังไปไกลกว่าสมัยทวารวดีในพุทธศตวรรษที่ 11-12 โดยอาจถอยหลังไปอีกนับพันปีคือช่วงพุทธศตวรรษที่ 2-3 อันเป็นช่วงที่พระเจ้าอโศกมหาราชเริ่มนำพุทธศาสนาเข้ามาเผยแพร่
ด้านดร.อุเทน ผู้เชี่ยวชาญภาษาในจารึกโบราณชี้เพิ่มเติมว่าจารึกที่อยู่บนหัวแหวนทองคำที่ค้นพบที่ดอนทองนั้นระบุชื่อ “ปรมะขิตสะ” ซึ่งเป็นลักษณะชื่อของวรรณะพ่อค้าในอินเดียโบราณ แสดงให้เห็นว่าในสมัยเมื่อสองพันปีที่แล้วก็เริ่มมีการค้าขายกันในย่านนี้แล้ว โดยมีเมืองติดทะเลอย่างเพชรบุรีเป็นเมืองท่าสำคัญในการค้าขายสมัยโบราณ ซึ่งการค้าขายนี้ยังนำไปสู่การแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมที่ทางอินเดียและโลกอาหรับก็นำของจากย่านสุวรรณภูมินี้หลายอย่างไปใช้ในวัฒนธรรมเขาและเผยแพร่ต่อ เช่น หมากและเครื่องเทศ เป็นต้น
ส่วนผู้ช่วยศาสตราจารย์ชวลิต ชี้ว่าจากหลักฐานทางโบราณคดีถึงการตั้งถิ่นฐานของคนกลุ่มต่างๆในประเทศไทยชี้ให้เห็นว่าเราจำเป็นต้องเขียนเส้นเวลาทางประวัติศาสตร์ขึ้นใหม่ ที่ถอยหลังไปไกลกว่าสมัยทวารวดีมาก โดยอาจเรียกว่าเป็นสมัยสุวรรณภูมิ ที่เริ่มต้นเมื่อราว 3,000 ปีที่แล้วที่คนพื้นเมืองในแถบนี้มีการค้าขายกับทางชาติอาหรับและอินเดีย รวมทั้งชาติอื่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผ่านการเดินทะเลที่เรียกว่า “เส้นทางสายไหมทางทะเล” ประเด็นสำคัญคือการที่มีผู้คนหลายเชื้อชาติเผ่าพันธุ์เข้ามาค้าขายและอาศัยอยู่ร่วมกับคนพื้นเมืองในดินแดนนี้ตั้งแต่หลายพันปีที่แล้ว ชี้ให้เห็นชัดว่าชนชาติไทยนั้นเป็นเชื้อชาติผสมหลายเผ่าพันธุ์หลายวัฒนธรรมมานานแล้ว เป็นการผสมผสานเชื้อชาติและวัฒนธรรมของคนหลายกลุ่มและค่อย ๆ วิวัฒนาการมาจนถึงปัจจุบัน ไม่ใช่เป็นชนเผ่าไทยที่อพยพมาจากเทือกเขาอัลไตมายังแดนสุวรรณภูมิที่รกร้างว่างเปล่า อย่างที่เคยสอนกันมาในหนังสือเรียนประวัติศาสตร์ของไทย
ดร.อมรวิชช์ นาครทรรพ ที่ปรึกษาอธิการบดี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี ในฐานะผู้ดำเนินการกล่าวว่า การค้นพบทางโบราณคดีล่าสุดได้ขยายขอบเขตความรู้ความเข้าใจทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับความเป็นคนไทยออกไปอีกมาก และหลายเรื่องก็เป็นความเข้าใจใหม่ที่อาจทำให้ต้องมีการยกเครื่องตำราเรียนดั้งเดิมทั้งในแง่ระยะเวลาของยุคประวัติศาสตร์ของคนไทยซึ่งถอยไปไกลกว่าสามพันปีที่เริ่มมีการเดินทางติดต่อและเข้ามาตั้งถิ่นฐานของผู้คนมากมายในดินแดนที่เป็นประเทศไทยปัจจุบันนี้ และทั้งในแง่ความเป็นคนไทยที่มีการผสมผสานทางวัฒนธรรมกับชนชาติต่าง ๆ มายาวนานหลายพันปี จนทำให้คนไทยมีความหลากหลายของรูปลักษณ์หน้าตาผิวพรรณมากยิ่งกว่าชาติใด ๆ ซึ่งข้อค้นพบเหล่านี้อาจทำให้เราต้องหยุดตั้งคำถามว่า “คนไทยมาจากไหน” ได้เสียทีแต่ควรจะช่วยกันตั้งคำถามและทำความเข้าใจใหม่ว่า “คนไทยคือใคร” ซึ่งจะตรงกับข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์และโบราณคดีมากกว่า
